ΣΥΝΕΧΕΙΑ Από το βιβλίο Ανθούσα Μαρτυρίες της κ Μαρίτσας Σαριντζιώτου Σπύρου.

 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την ανέγερση του ναού της κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίας Ανθούσας, ανέλαβε ο συντοπίτης μας Φάνης τζίρος ως ειδικός κυρίως για τρούλους εκκλησιών. Η αγιογράφηση ξεκίνησε σταδιακά, με τη συμβολή των πιστών «υπέρ υγείας» η «εις μνήμην» προσφιλών προσώπων τους και συνεχίζεται ….Η φιλόπτωχος αδελφότητα συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να επιτελεί σπουδαίο έργο .Όσες κυρίες έχουν κατά καιρούς λάβει μέρος σε αυτό το διακόνημα, πρόσφεραν τον καλύτερο εαυτόν τους , για τους ανήμπορους της ενορίας, αλλά και για όλες τις ανάγκες του ναού. Πατήρ Χρύσανθος κυκλοφορούσε με μπαλωμένο ράσο, αλλά για την εκκλησία έκανε ότι ακριβότερο και καλύτερο μπορούσε και η μακαρίτισσα μητέρα του η κυρία Κατίνα, έφτιαχνε για τους πιστούς, την Κυριακή των Βαΐων σταυρούς με βάγια! Τον Ιούλιο του 2.000 με πρωτοβουλία του πατρός Χρυσάνθου και την μεσολάβηση του καθηγητού κ. Γεωργίου Γαλίτη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Κρήτης κ. Άνθιμος, δώρισε στην εκκλησία μας λείψανα των τεσσάρων μαρτύρων της νήσου, Γεωργίου, Αγγελή, Νικολάου και Μανουήλ. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης, μαζί με τον ιεροδιάκονο Άνθιμο συνόδευσαν τα ιερά λείψανα από την Κρήτη στην Ανθούσα. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ αφιερωμένη στα 100 χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής: ΜΕΡΟΣ 14ον

( Από τη συγγραφέα Μαρίτσα Σαριντζιώτου- Σπύρου, απόγονο Μικρασιατών προσφύγων του 1922 )

Η ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΚΡΟΥ ΕΙΣ ΑΚΡΟΝ!

Οι Ίωνες πλήρωσαν ακριβά το γεγονός ότι άντεξαν πέντε αιώνων σκλαβιά και παρέμειναν Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες οι πρόσφυγες της Μ. Ασίας που απλώνονται παντού, σ’ όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ρακένδυτοι, αλλά αρχοντάνθρωποι. Δεν ζητιανεύουν και δεν λυπούνται τον εαυτό τους. Δεν θέλουν τον οίκτο, αλλά την εκτίμηση γιατί αντί δώρου στην όποια γη καθίσουν, χαρίζουν απλόχερα πολιτισμό! Όσοι από τους κατοίκους της Σμύρνης και της Μικρασίας γενικότερα, καταφέρνουν να γλιτώσουν από τη σφαγή, την αρπαγή και την ατίμωση, φεύγουν με ρημαγμένη την ψυχή και αφήνουν πίσω τη γλυκιά τους πατρίδα να καίγεται!

Το 1919 στο λιμάνι της Σμύρνης υποδοχή αλησμόνητη. Το 1922 καταστροφή αλησμόνητη!

Το «γιαγκίνι» της Σμύρνης ήταν μία ανεπανάληπτη σφαγή και ήττα που οι λόγοι που το προκάλεσαν ήταν τα ασυγχώρητα σφάλματα των Ελλήνων, οι διχόνοιες και, οι απαράδεκτες, σε πολλές περιπτώσεις, ενέργειες Ελλήνων στρατιωτών έναντι αμάχων Τούρκων.

Στις 14 Σεπτεμβρίου ανήμερα του Σταυρού, οι καμπάνες στα γύρω νησιά κτυπούσαν χαρούμενα και μόνο στη Σμύρνη σώπαιναν. Σώπασαν οι καμπάνες για να ακουστούν τα κλάματα των παιδιών και τα βογκητά των μεγάλων. Σώπασαν οι καμπάνες για να ακουστεί το σφύριγμα των βαποριών που ξεκινούσαν γεμάτα προσφυγιά για την ξένη γη. «Οι καμπάνες βουβές, μα οι συνειδήσεις άγρυπνες». Η Μικρασιάτισσα μάνα έλεγε συχνά στην προσφυγοπούλα κόρη της: «Αν δεν θέλεις να πεθάνεις, μην ξεχνάς. Να μην ξεχνάς». Και φυσικά δεν εννοούσε το μίσος για τους υπεύθυνους της συμφοράς αλλά την ιστορία και μόνο την ιστορία, γιατί η ιστορία είναι για μας τους νεότερους ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή ή προς μίμηση! Οι πρόσφυγες της Μικρασίας είχαν καθήκον να διατηρήσουν την πίστη, να διαφυλάξουν την οικογένεια και να κλείσουν τα μάτια αυτών που δεν άντεξαν τις κακουχίες και τον ξεριζωμό. Οι απόγονοι, απανταχού της γης έχουν το δικό τους καθήκον: Να κρατούν τις μνήμες και να τις μεταλαμπαδεύουν με την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό εκείνων. Ο πολιτισμός της Μικρασίας κρατά σφικτά Ελλάδα και Ορθοδοξία και αφήνει το άδικο στα χέρια του Θεού!

Και η σκιά του Δεσπότη Χρυσοστόμου Σμύρνης σκέπασε τους Έλληνες Χριστιανούς της Μ. Ασίας απανταχού της γης. Οι ευχές του ευλόγησαν τις προσπάθειές τους να σταθούν στα πόδια τους, να δημιουργήσουν και να προσφέρουν. Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός έχει τεράστιο ιστορικό μέγεθος. Άρχισε από το 1100 π.Χ. για να εξοντωθεί βάρβαρα το 1922 μ.Χ. Θα παραμείνει όμως άσβεστος η πνευματική του μεγαλουργία και η ηθική του ακτινοβολία.

Ευχαριστώ τον διαχειριστή αυτής της ομάδας, που φιλοξένησε αυτόν τον καιρό, ψήγματα από την ιστορία της Σμύρνης , του λαού της και της απερίγραπτης καταστροφής της ! Σας ευχαριστώ όλους όσοι τιμήσατε τη μνήμη της Μικρασιατικής καταστροφής μαθαίνοντας για τους πρόσφυγες του 1922 που Έλληνες έφυγαν κάποτε από την Ελλάδα και πιο Έλληνες γυρίσανε σε αυτήν!

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 0

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ…… Θέμα: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 Συνέχεια .........

Η μικρή εκκλησία έπρεπε να αντικατασταθεί: Άρχισε να μη χωράει τον κόσμο και γιαυτό έπρεπε να αντικατασταθεί με μεγαλύτερο και σύγχρονο ναό. Επιπλέον ο μικρός ναός γέμιζε νερά από παντού όταν έβρεχε και η σόμπα πετρελαίου με τα μπουριά δεν βοηθούσε καθόλου. Το όνειρο όλων μας, το έκανε πραγματικότητα ο π. Χρύσανθος ξεκινώντας χωρίς μία δραχμή! Την αισιοδοξία του την μετέδωσε σε όλους τους ενορίτες τους οποίους δραστηριοποίησε και ο καθένας έδινε τον καλύτερο εαυτόν του για την πραγματοποίηση αυτού του ονείρου! Με μικρές και μεγάλες δωρεές, άρχισε το μεγάλο αυτό έργο το έτος 1991 και τελείωσε το 1995. Στην ερανική επιτροπή έλαβαν μέρος άξιοι συντοπίτες μας: Αρχιμανδρίτης π. Χρύσανθος Τσαβολάκης----Δήμος Στεφανής---Σπυρίδων Αλεξανδρόπουλος---- Παύλος Τοπιτζής-----Νικόλας Πάσσας---- Δημήτριος Ασβέστης---- Σουζάνα Καρύδη…..Νικόλαος ξαγοράρης----Βασίλειος Παπαγιάννης-----Χαράλαμπος--- Μπόγρης----Ευάγγελος Γαβριηλίδης…..Θεόδωρος Μπαλής----Δημήτριος Δημητρακόπουλος…. Κωνσταντίνος Χριστοδουλάκης…..Μαρία Σπύρου----Χριστίνα Αλεξοπούλου----Δημήτριος Μακεδόνας---- Θεώνη Παναγοπούλου----Χρήστος Γιαννόπουλος…Σωκράτης Κιουσόπουλος. Μεταξύ των μεγάλων δωρητών του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και οσίας Ανθούσας, ξεχώριζε ο συντοπίτης μας και τώρα ουρανοπολίτης, Αθανάσιος Μπάλιος ο οποίος εξασφάλισε 4000000δρχ.από την Γεν. Γραμματία Αθλητισμού και με ενέργειες του ιδίου η εταιρία ΑΚΤΩΡ ανέλαβε και κατεδάφισε τον παλαιό ναΐσκο, που ήταν εγκλωβισμένος μέσα στον μεγάλο ναό, απομακρύνοντας τα μπάζα –έργο δύσκολο- και σοβάντισε το ναό μέσα έξω. Η δαπάνη αγοράς και η τοποθέτηση των κεραμιδιών περίπου 500.000δρχ, έγινε από φιλικό πρόσωπο του Θ. Μπάλιου . Σημαντική για την ανέγερση του ναού ήταν η προσφορά του συντοπίτη μας κ. Πέτση, όπως και η εργασία πλακόστρωσης που ήταν προσφορά του συντοπίτη μας Θεόδωρου Μπαλή. Οι δωρητές πολλοί και δεν είναι δυνατό να γραφούν όλα τα ονόματα εδώ…….Σίγουρα όμως είναι γραμμένα στον ουρανό! ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 168

12Εσείς, Παναγιώτης Μαλλής, Σοφια Μοιρ και 9 ακόμη

1 σχόλιο

Τέλειο!

Σχόλιο

Κοινοποίηση