ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ αφιερωμένη στα 100 χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής: ( Από τη συγγραφέα Μαρίτσα Σαριντζιώτου- Σπύρου, απόγονο Μικρασιατών προσφύγων του 1922 ) Μέρος 6ο

  Η Σμύρνη είχε τον δικό της λαό. Οι άνθρωποί της, την καθιστούσαν διαφορετική από κάθε άλλη πόλη. Λίγες συγκρίνονταν μαζί της ως προς πολλά γνωρίσματα. Λόγω του πλούτου της, της αστικής της ομορφιάς, των φυσικών καλλονών που την περιέβαλλαν, της εξόδου της στο γοητευτικό μπλε χρώμα του Αιγαίου, των τραγουδιών της, των γεύσεών της και των ανθρώπων της. Η Σμύρνη είναι κοσμοπολίτισσα. Η πληθυσμιακή της σύνθεση είχε πλουραλισμό και πολυχρωμία. Δεν ήταν μονότονη, άχρωμη, μίζερη και ας μας επιτραπεί η λέξη ανέραστη. Ίσα ίσα που ήταν πάρα πολύ ερωτική! "Ξύπνα, πουλί μου, ξύπνησε κι έβγα στο παραθύρι, έχω δυο λόγια να σου πω με πονεμένα χείλι..." Ο μερακλίδικος αμανές που τραγουδούσαν τα ερωτοχτυπημένα παλικάρια κάτω από τα παραθύρια των κοριτσιών. Η πατινάδα ήταν τολμηρό εγχείρημα γιατί όπως αναφέρει και ο Δημήτριος Αρχιγένης – ''Εκείνος που την έκανε θα 'ν ήπρεπε να 'ν' αποφασισμένος να παντρευτεί το κορίτσι...'' Στη Σμύρνη ακόμη και οι φτωχοί περνούσανε καλά γιατί παρά την ανέχεια ξέρανε να την χαίρονται τη ζωή. Οι βιοπαλαιστές της Σμύρνης, με το που τέλειωναν τη σκληρή δουλειά κατέφευγαν στις ταβέρνες, τα ζυθοπωλεία, τις μπακαλοταβέρνες και τους καφενέδες, που όλα τους είχαν ζωντανή μουσική. Εκεί μέσα ακούγαν τους αμανέδες, τα μερακλίδικα σμυρναίικα και χορεύανε τους καρσιλαμάδες, τα ζεϊμπέκικα και τα χασάπικα. Η παραδεισένια αυτή πόλη, θυσιάστηκε για να δηλωθεί ο αμείλικτος χαρακτήρας του Κεμαλισμού και της νέας Τουρκίας. Αλλά πριν γίνουν όλα αυτά, η μελέτη της ιστορίας επιβεβαιώνει το συνεχές και επαναλαμβανόμενο, βλακώδες λάθος που κάνουμε οι Έλληνες. Που η συνοχή και η ομοψυχία είναι άγνωστες έννοιες αλλά ο εγωισμός και η προσωπική καταξίωση οι μόνιμες έγνοιες – παθογένειάς μας. Διαβάζοντας για τη Μικρασιατική Καταστροφή αντιλαμβάνεται κανείς πόσο ανώριμος και βαθιά προβληματικός λαός είναι ο Ελλαδικός.. Θέλανε να υλοποιήσουνε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας όταν ο Εθνικός Διχασμός είχε σπείρει το άσβεστο μίσος ανάμεσα σε βασιλικούς και βενιζελικούς. Πως τολμήσανε να διεξάγουνε μια εκστρατεία ενώ ήταν εθνικώς διχοτομημένοι και χωρίς την εγγυημένη βοήθεια των ξένων δυνάμεων; Κάνανε τεράστια λάθη και προδώσανε τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας! Οι Έλληνες της Μ. Ασίας, είχαν άλλη κουλτούρα….Το Ελληνικό τους ταπεραμέντο που για πολλά χρόνια ήταν καταπιεσμένο, ενωμένο με τον ζωογόνο ευρωπαϊκό αέρα που έμπαινε ανεμπόδιστος στη γη της Ιωνίας δημιουργούσε ένα σπάνιο τύπο Έλληνα….

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 63

3Mary Kapsi, παναγιωτης πραπας και 1 ακόμη

10 η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ Από το βιβλίο Ανθούσα Μαρτυρίες (διατίθεται ΔΩΡΕΑΝ από τη ΦΩΝΗ)

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ : Άλλος ένας Σύλλογος ξεπροβάλει στην Ανθούσα (περιοχή Γαλήνης) «Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΛΑΝΤΙΣ» το έτος1975-6 .Πρώτος Πρόεδρος ο Σπύρος Κολοκοτρώνης, Όσοι τον υπηρετούσαν, είχαν τον πόθο να κάνουν πολλά πράγματα για την περιοχή τους. Έκαναν χοροεσπερίδες, εκδρομές, και διάφορες συνάξεις….Οι εισπράξεις όλες πήγαιναν σε διάφορα κοινωφελή έργα όπως ο ηλεκτροφωτισμός στη Γαλήνη είναι επίτευγμα του Συλλόγου. Αργότερα Πρόεδρος του Συλλόγου έγινε ο Παναγιώτης Μαλλής.

…………………………………………………………………………………..

Το 1995 ιδρύθηκε στην Ανθούσα ο Εκπολιτιστικός και επιμορφωτικός Σύλλογος με πρώτο Πρόεδρο τον Ξενοφώντα Μπακαλάκο. Ακολούθησε ο Γιώργος Αρμενάκης και στη συνέχεια η Στέλλα Καρατάσου. Το Δ. Σ. του Συλλόγου το αποτελούσαν οι: Στέλλα Καρατάσου, Γιώργος Αρμενάκης, Αννα Μπακαλάκου, Κώστας Βλαχοπάνος, Πέλη Στρατάκου, Μαρία Νικολακοπούλου και Σταυρούλα Πανταζοπούλου. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι ο Σύλλογος διοργάνωσε το 1995 συναυλία με γνωστούς καλλιτέχνες, τα έσοδα της οποίας( 4 εκατ. τότε) διατέθηκαν στους πυροπαθείς, των οποίων τα σπίτια είχαν καεί ολοσχερώς από τη μεγάλη φωτιά της ίδιας χρονιά! Το 2002 ιδρύθηκε θεατρική ομάδα που ανέβασε εξαιρετικά έργα.

……………………………………………………………………………………..

Το 1998 δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Γυναικών Ανθούσας με Πρόεδρο την μακαριστή Λίτσα Αθανίτη. Τα μέλη του Συλλόγου γυναικών έφτασαν τα 170. Τα μέλη είχαν ευγένεια μεταξύ τους και ομοψυχία! Ο Σύλλογος είχε μεγάλη επιτυχία σε όλες του τις εκδηλώσεις: Εκδρομές, διασκεδάσεις, φιλανθρωπίες, δωρεές και όχι μόνο! Και θυμάμαι την Πρόεδρο Λίτσα Αθανίτη σε μία από τις εξαιρετικές του Συλλόγου εκδηλώσεις, να επαινεί τα μέλη του Δ.Σ. και να τα χαρακτηρίζει ανθρώπους με Α κεφαλαίο! Το Δ.Σ. το αποτελούσαν: Η Κατίνα Κοτσώνη, η Μαρία Καψή, η Ελένη Δημητρίου, η Νίκη Καρκατσάλη, Ρένα Βαλσάμη και Μαίρη Χατζοπούλου. Μετά την Λίτσα Αθανίτη ανέλαβε η Μαίρη Τζώρτζη η οποία απεδείχθη άξια Πρόεδρος Του Συλλόγου Γυναικών! Συνεχίζεται με αναφορά στη συγκοινωνία.....

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ -ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ.....

 ΠΕΡΑΣΕ Η ΜΠΟΡΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ

Προβληματιστήκαμε όλοι μας... ίσως είναι η ευκαιρία και η ώρα να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα και να μονιάσουμε, να βγούμε από το καβούκι μας , να έρθουμε σε προσωπική επαφή , να ανταλλάξουμε απόψεις , να ενεργοποιηθούμε και όλοι μαζί να φροντίσουμε για τον τόπο μας. Οι προγονοί μας ( παλαιοί Ανθουσιώτες) σε δύσκολους καιρούς και χωρίς τα σύγχρονα μέσα μας κληρονόμησαν πολλά (Δρόμους- σχολεία - Εκκλησία - νερό - φως - τηλέφωνο - Κοινότητα -ΚΑΠΗ- Ιατρείο-συγκοινωνία ,παιδικές χαρές-γήπεδο-μηχανήματα καθαριότητος και αποχιονισμού) και τώρα ,συντελούντος και του Καλλικράτη, δεν προχωράει τίποτα , χάσαμε και αυτά που είχαμε (κλειστό το γήπεδο- καταργήθηκε το ΚΕΠ , κλείσανε οι παιδικές χαρές, η κοινότητα λειτουργεί με 1 γραμματέα και το χειρότερο Αντιδήμαρχος Ανθούσας να μην είναι κάτοικος Ανθούσας κτλ.) Το ΄΄διαίρει και βασίλευε΄΄ δεν χωράει πλέον στην ΑΝΘΟΥΣΑ ,ας κοιτάξουμε πως θα μονιάσουμε / οργανωθούμε και όλοι μαζί να φροντίσουμε για την ΑΝΘΟΥΣΑ μας , για την περιουσία μας για τα παιδιά μας .Δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν άλλοι εκτός Ανθούσας ΜΟΝΟΙ μας θα τα καταφέρουμε , πρέπει να οργανωθούμε και να δουλέψουμε μεθοδικά για το γενικό καλό. ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ/ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ και να μην μείνουμε απλά στις αναρτήσεις...................

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ αφιερωμένη στα 100 χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής: Μέρος 5ον

  ( Από τη συγγραφέα Μαρίτσα Σαριντζιώτου- Σπύρου, απόγονο Μικρασιατών προσφύγων του 1922 )

Οι Σμυρνιοί ήταν καλόγουστοι, με οξύ πνεύμα και ζεστή καρδιά. Από την αρχαιότητα είχε διαμορφωθεί ένας ιδιαίτερος τύπος ανθρώπου με διαφορετικό τρόπο στη θέα της ζωής. Σκληροί δουλευτάδες όλη μέρα και γλέντι κάθε βράδυ αν ήταν βολετό. Εραστές κάθε ωραίου, καλοφαγάδες καθώς ήταν απολάμβαναν τα μεζεδάκια της σμυρναίικης και βυζαντινής μαγειρικής με ρακί και γερμανική μπύρα. Κοσμικοί και θεατρόφιλοι, βιβλιόφιλοι, αγαπούσαν την καλή συντροφιά στα σπίτια τους.

Οι Ιωνίδες, έξυπνες, γαλίφες, που ήξεραν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους πάντα με τραγούδι και χορό. Κατάφερναν να κάνουν πάντα το δικό τους, αφέντρες του αφέντη τους αλλά, με νάζια και όχι με μάγια.

Ο Φραγκομαχαλάς, ο κυριότερος εμπορικός δρόμος της Σμύρνης, είχε μάκρος μερικών χιλιομέτρων και 200 πολυτελή μαγαζιά. Από αυτά, τα 163 ελληνικά, 25 ευρωπαϊκά, 9 αρμένικα και εβραϊκά και μόνο τρία τούρκικα. Πάνω από τα μαγαζιά έμεναν οι μαγαζάτορες με τις οικογένειές τους. Τον Φραγκομαχαλά τον αγόρασαν αργότερα Έλληνες και Αρμένιοι.

Η Σμύρνη μέχρι και το 1922, εκτός από κυρίαρχο λιμάνι της ανατολικής Μεσογείου, διέθετε χρηματιστήριο, 11 τραπεζικούς ομίλους και 61 ασφαλιστικές εταιρείες Στα προάστια της Σμύρνης βρίσκονταν το Κορδελιό, το Γκιόζ Τεπέ, το Κοκάργιαλί, ο Μπουρνόβας, ο Προφήτης Ηλίας, ο Κουκλουτζάς, τα Βουρλά, τ’Αλάτσατα, το Σεβντίκιοϊ και ο Μπουτζάς με τις επαύλεις του.

Το 1922 η Σμύρνη, δίχως τα προάστια και τα τριγύρω χωριά, αριθμούσε 370.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 165.000 ήταν Έλληνες οι 80.000 Τούρκοι οι 55.000 Εβραίοι οι 40.000 Αρμένιοι οι 6.000 Λεβαντίνοι και οι 30.000 διάφορες άλλες εθνικότητες. 'Παρ' όλη την ποικιλία των εθνών και των θρησκευμάτων παραμένει ωστόσο η Σμύρνη στα βασικά της συστατικά μια ελληνική πολιτεία. Έπειτα από τόσες αλλαγές στο πέρασμα χιλιετηρίδων κάτω από την κυριαρχία Περσών, Ρωμαίων, Βυζαντινών, Σαρακηνών, Φράγκων και Τούρκων – αυτή η πόλη που λέγεται Σμύρνη δεν έπαψε ποτέ να είναι Ιωνία. ''Αχ, αυτά τα σπίτια της Σμύρνης! Είχαν ένα συνήθειο στη Σμύρνη, να τρώνε με τις πόρτες ανοιχτές. Τα σπίτια ήταν διώροφα, πάντα υπερυψωμένα, με τρία – τέσσερα σκαλάκια και οι πόρτες τους έμπαιναν λίγο μέσα, ώστε το χειμώνα δε βρεχόσουν μέχρι να σου ανοίξουν. Όταν άνοιγε η πόρτα, αμέσως ήταν η τραπεζαρία. Λοιπόν τα βράδια έβλεπες τις οικογένειες μαζεμένες τριγύρω σε φρεσκοσιδερωμένα, λινά, άσπρα, τραπεζομάντηλα και η υπηρέτρια απαραίτητη – με μαύρο φόρεμα, άσπρη ποδίτσα και μπονεδάκι στο κεφάλι – έφερνε τα φαγιά στο τραπέζι και έδινε σιωπηλά σε μία άλλη, βοηθό, ότι περιττό υπήρχε. Τα σερβίτσια άστραφταν και τα ποτήρια ήταν πάντα ακριβά, κολονάτα. Συναγωνιζόντουσαν στη γειτονιά για την καλύτερη εμφάνιση και πάντα οι πόρτες ορθάνοιχτες και πάντα η υπηρέτρια όρθια πίσω στη γωνιά του τραπεζιού, κοίταζε να μη λείψει τίποτα και ν' αλλάξει αμέσως σερβίτσιο. Από τό 1908 ἄρχισαν νά ντύνονται εὐρωπαϊκά καί τήν ἀρχή ἔκαναν οἱ γυναῖκες, ἐνῶ οἱ ἄνδρες ἄργησαν νά συνηθίσουν τά φράγκικα. Οἱ βεγγέρες τῶν κατοίκων των άλλων μικρασιατικών περιοχών που ήταν γύρω από τη Σμύρνη, ἦσαν παροιμιώδεις. Κάθε βράδυ –ἄν ἦταν βολετό– μαζεύονταν συγγενεῖς καί γείτονες μέ τό μπροῦσκο κρασί τους ἤ τή ρακή κι ἐκείνους τούς πικάντικους μεζέδες: Τά σουτζουκάκια ἤ τό χοιρινό μέ τίς ἐλιές, κοκκινιστό κυνῆγι, ἀρνάκι μέ τά κυδώνια, χοιρινό μέ σέλινο, κόκορα κοκκινιστό, σπιτικό φιδέ μέ κιμά (τό κρέας κομμένο μέ τά μαχαίρια), κιοφτέδες πού σπάγανε τή μύτη ὅλης τῆς γειτονιᾶς, λαγό στιφάδο, τόν μπακαλιάρο σκορδαλιά, ἀλλά καί τά γεμιστά τους ἀπό μυρωδιά καί γεύση δέν πήγαιναν πίσω. Τό λαχανόρυζο, τό κοκκινιστό κουνουπίδι, οἱ γιαχνί πατάτες, οἱ μελιτζάνες ἰμάμ μπαϊλντί· τά αὐγοκαλάμαρα, ἡ μουσταλευριά τους, ὁ σπιτικός χαλβάς, τά φοινίκια καί τόσα ἄλλα πολλά δημιουργήματα τῶν γυναικῶν πού εἶχαν χόμπι τους τήν ἅμιλλα πού τίς ἀναδείκνυε σέ σπουδαῖες νοικοκυρές. Ἡ κουβέντα ἔδινε κι ἔπαιρνε ὅπου στό τέλος ἐρχόταν τό κέφι γιά τραγοῦδι καί χορό, καρσιλαμά καί μπάλο. Ὁ χορός καί τό τραγούδι ἔβγαιναν μέ πόνο καί μεράκι ἀπό μέσα τους ἀλλά καί μέ πλούσιο τό ἐρωτικό στοιχεῖο. Ἀνάμεσα σ’ ὅλα αὐτά δέν ἔλειπαν οἱ μπιστολιές καί τό κουσέλι. Οἱ μπιστολιές μέσα στή νύχτα ἐνημέρωναν θριαμβευτικά τούς κατοίκους της περιοχής ὅτι μιά κοπελιά κλέφτηκε καί τότε ἄρχιζε τό κουσέλι (κουτσομπολιό)…

+2

Που πάτε μωρέεεε;;;;;;

 Ανδρεας Τριαντης

Παλιότερη ανάρτηση μα επίκαιρη για όλους τους χειμώνες. Απλώς στην περίπτωση της Ελπίδας άλλαξαν τα δεδομένα: Ήρθε το χιόνι σε εμάς και εκτός από τη δοκιμασία ανεύθυνων οδηγών πλήρωσαν και αθώοι συμπολίτες μας και η βοήθεια που περίμεναν δεν ερχόταν από πουθενάααα!!!

Πού πάτε μωρέεεεεεεε;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!!

Κάθε χειμώνα γινόμαστε μάρτυρες πολλών δυσάρεστων περιστατικών που αφορούν σε οδυνηρές

περιπέτειες με συχνά τραγική κατάληξη εκδρομέων συμπατριωτών μας αλλά και ξένων, που είναι λάτρεις των βουνών και του χιονιού και των

αθλημάτων που συνδέονται μ' αυτό! Το να αγαπάει

κανείς τις ομορφιές της φύσης και των φαινομένων

της είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει!!! Ας χιονίσει πρώτα, ας γεμίσουν οι πίστες των χιονοδρομικών κέντρων και, όταν έρθουν οι ηλιόλουστες μέρες, να πάρουν την εξάρτυσή τους και να μεταβούν με τα μέσα που διαθέτουν στους προσφιλείς τους προορισμούς κι ας χαρούν με την καρδιά τους τον " λαμπρό πανώριο κόσμο " των Ελληνικών ορέων!!! Να ξεκινούν όμως εν μέσω βαρυχειμωνιάς εντυπωσιασμένοι από τις εκθαμβωτικές εικόνες της μεγάλης και της μικρής οθόνης, των βίντεο, των καρτ-ποστάλ και της διαφήμισης κάθε τουριστικού πρακτορείου ή των εξωτικών χειμερινών προορισμών, των οποίων υπάρχει πληθώρα στο διαδίκτυο, χωρίς να έχουν πείρα των δυσκολιών και των μεγάλων κινδύνων που εγκυμονούνται από ένα τέτοιο ταξίδι και μια αναρρίχηση από δρόμους σκεπασμένους με χιόνι είναι λογικά τεκμηριωμένος αυτοχειριασμός!!! Όσοι γευτήκαμε " τη γλύκα " του χιονιού και του πολικού ψύχους βρεφόθεν!!!, έχουμε κάτι χρήσιμο να σας πούμε και παρακαλώ να μην κωφεύσετε! Γιατί όποιος παγιδευτεί απ' την πυκνή χιονόπτωση κινδυνεύει άμεσα: Πρέπει να φορέσει στα λάστιχα αντιολισθητικές αλυσίδες που μπορεί ως Ελληναράς και να μην έχει πάρει μαζί του εμπιστευόμενος το αυτοκίνητό του και υπερτιμώντας τις δυνάμεις του. Πρέπει να γνωρίζει να τις βάζει και με ποια χέρια - δάκτυλα μαργωμένα θα τις τοποθετήσει; Κι αν έχει μαζί του και άμαχο πληθυσμό πώς θα τον προστατεύσει; Κι αν αποκλειστούν σε ερημικό σημείο, τι γίνεται; Γνωρίζουν ότι καταστρέφονται πολλές μπαταρίες και δεν τίθενται σε

λειτουργία οι κινητήρες των αυτοκινήτων, τα κινητά τηλέφωνα δεν έχουν σήμα σε πολλά και μάλιστα ορεινά μέρη, η βενζίνη μπορεί να μην επαρκεί, ο κίνδυνος από δηλητηρίαση από το μονοξείδιο του άνθρακα που δημιουργεί το καλοριφέρ του αυτοκινήτου είναι προφανής; Ξέρουν ότι, αν πέσουν σε παγωμένο οδόστρωμα δεν τους προστατεύουν ούτε οι αλυσίδες; Και με ποιο μυικό σύστημα ή με

ποια βιολογική κατάσταση αποτολμούν να περπατήσουν σε χιονισμένο/παγωμένο τοπίο; Και

ύστερα κινητοποιείται όλος ο κρατικός μηχανισμός:

ΕΜΑΚ, Πυροσβεστική..., για να εντοπιστούν, να απεγκλωβιστούν, να μεταφερθούν τυχόν τραυματίες,

ασθενείς...σε νοσοκομεία ή ακόμη χειρότερα: θρηνούμε νεκρούς εντελώς αδικαιολόγητα!!! Βέβαια είμαι πεπεισμένος πως δεν θα πείσω εύκολα κανέναν, αφού δεν έχω πείσει ακόμα ούτε το γιό μου!!! Όμως καλός φίλος και εκλεκτός συνάδελφος με δικαίωσε πριν από κάποια χρόνια, όταν, παρά τη δική μου προσπάθεια

αποτροπής, έκανε την αποκοτιά έχοντας μαζί του και την οικογένεια και βρέθηκε στην ανάγκη να τοποθετήσει αλυσίδες και δεν ήξερε/μπορούσε. Καλά που βρέθηκε άγνωστος οδηγός γνώστης και πρόθυμος και τον βοήθησε...Αν δεν;;;; " Νόμιζα ότι ήταν απλά τα πράγματα αλλά δεν ήταν καθόλου, όπως τα φανταζόμουν " μου είπε, όταν επέστρεψε. Δεν κινδυνολογώ καθόλου!!! Δηλώνω ευθαρσώς ότι το χιόνι με φοβίζει και αυτά

σας τα γράφω εκ πείρας. Καλύτερα να το βλέπετε από μακριά ή εν ευδία και στην κακοκαιρία να μένετε

ασφαλείς στα σπίτια σας. Για νά 'χετε το κεφάλι σας ήσυχο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ (9η ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

 Από το βιβλίο ΄΄Μαρτυρίες΄΄ της Μαρίτσας Σαριντζιώτου - Σπύρου

Τρίτος Σύλλογος ο Αθλητικός: Πρωτεργάτης του ποδοσφαίρου στην Ανθούσα, ήταν ο Νίκος Πλέσσας. Το γήπεδο ήταν στην «Λάκα» . Εκεί έκαναν τα παιδιά τους αγώνες τους αφού είχαν καθαρίσει την περιοχή από τους θάμνους και τα χόρτα. Είχαν κατά τα λεγόμενα του Πλέσσα, καλή ομάδα που πήγαινε και έπαιζε στο Μενίδι, στο Μπραχάμι , στα Καλάβρυτα και σε άλλες περιοχές όπου συνδύαζαν την άσκηση με την ψυχαγωγία. Αργότερα το ποδόσφαιρο μεταφέρθηκε στον …

Δείτε περισσότερα

+2

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 31

11